Het was druk in de sauna. Als haringen in een tonnetje zaten we te wachten op de ‘Cleopatra’; dat was nieuw. Een opgieting met verschillende geuren water, en tussendoor kreeg je honing om je mee in te smeren. De saunameister zei dat het ook in je haar kon, daar werd het lekker zacht van. Niks geks, want Cleopatra deed het ook al.
Ik zat ingeklemd tussen twee vreemde blote mannen, waarvan er één tegen mij opmerkte: “Wel warm hier, hè?”. “Ja, dat heb je in de sauna”, zei ik, wat de man nogal een dooddoener vond denk ik, want daarna zei hij niks meer. Niet tot mijn spijt trouwens, want ik hou er niet zo van om in mijn blootje met vreemde mannen te praten.
De saunameister was streng: iedereen moest stil zijn. De rust werd echter verstoord toen er een ongenode gast gesignaleerd werd. Een muis kroop vrolijk van slipper naar slipper. Veel vrouwen begonnen te gillen en sommige mannen moedigden de saunameister aan om de muis plat te slaan. Van stilte was in elk geval geen sprake meer.
Ik snap al die drukte om muizen nooit zo, het zijn best schattige beestjes. Deze muis was in elk geval flink geschrokken van het lawaai, want hij sloeg gauw op de vlucht, waarop de rust in de sauna weer terugkeerde.
Nadat we ons allemaal goed met honing hadden ingesmeerd, bleek dat de saunameister niet alleen streng was, maar ook humor had.
“Je snapt wel dat dat van dat haar een grapje was. Let trouwens bij het naar buiten gaan even goed op dat grote wespennest wat daar hangt.”

Nu we een statief hebben kunnen we eindelijk fotograferen met een lange sluitertijd. Hier kan je leuke trucjes mee uithalen, zoals tekenen of schrijven met licht. Met dank aan David .

Westkapelle is het meest westerste puntje van Nederland. Wil je er ook een kijkje nemen zonder ernaartoe te rijden (het is een heel eind)? Klik dan op het plaatje hieronder voor een grote panoramafoto (en dan nog een keer op de foto klikken voor de ware grootte). Deze heeft Bert gemaakt tijdens het laatste stukje zonsondergang. Links is het nog redelijk licht, terwijl het rechts al bijna donker is.

Eindelijk zijn we dan toch op vakantie geweest. Omdat het zulk mooi weer was, zijn we tien dagen in Westkapelle, in Zeeland gebleven.
Hier een paar foto’s.

op het strand

vuurwerk in Vlissingen

woeste lucht

de tent bij nacht

op de camping, die ook een manege was

De onderhoudsman van de woningbouwvereniging kwam langs. Heerlijk werk lijkt me dat. Een beetje WD40 in de sloten sprayen, ondertussen lekker kletsen en bij de mensen naar binnen gluren. Ik weet van hem nu al meer dan van mijn buren naast wie ik al drie jaar woon.
Het was een echte Grunniger van in de vijftig. “Woar kom jij vandoan? Frieslaand? Dan best zeker noar Grunn’n gekomen voor een beetje opvoeding, met mes en vork eten enzo, hahaha”.
Hij vertelde hoe hij was opgegroeid in de stad, maar toch eigenlijk ook in het ‘ommelan’. Altijd de weilanden in en altijd viel er dan wel iemand in de sloot. Maar je mocht niet met een nat pak thuiskomen, want dan werd moeder boos. Dus verzamelden ze riet om in de fik te steken. Met lucifers, want aanstekers bestonden nog niet. Ook in de winter stonden ze dan, al bibberend, poedelnaakt hun kleren droog te wapperen boven het vuur. Natuurlijk rook moeder dat dan wel.
Tegenwoordig fietste hij vaak met zijn vrouw langs de dijk, en hij kon het dan niet laten om van zijn fiets te klimmen om over het weiland te kijken en aan vroeger te denken. Hij werd er melancholisch van.
Daarna begon hij nog over welke spelletjes ik kende. Of ik wel monopolie kende en mens-erger-je-niet en rummikub. Daar kon ik wel over meepraten en toen werd ook ik melancholisch.
De deur naar de steeg deed hij maar niet, want: “daar zat zo’n mooie spin net voor”. Daar moest ik maar even een foto van maken.
Heerlijk werk.

Jullie hebben het wel gemerkt: het is komkommertijd in de doofpot. Al meer dan een maand geen nieuw stukje: dat behoeft enige uitleg.
Bert en ik hebben een huis gekocht en al onze vrije tijd gaat naar bezoekjes aan de bank en de notaris, aan behangen en schilderen. Nog twee maanden en dan verruilen we onze achterstandsbuurt-benedenwoning voor een mooi twee-onder-een-kap huis aan de rand van de stad. We hebben nog geen foto’s, maar hier is een tekening. Het is de rechterkant van het huis.

Hoewel er bij ons in de steeg nog steeds een paardenbloem groeit lijkt het me tijd om de langste-paardenbloem-wedstrijd te beëindigen. Helaas zijn er minder dan vijf inzenders geweest waardoor we de winnares, Ruth, niet kunnen belonen met een heuse medaille. Maar dat maken we wel eens op een andere manier goed. Beloofd.

Voor de literateratuurliefhebbers: morgenavond zomerzinnen in Drenthe, met een cabaretier (Freek de Jonge), schrijvers (o.a. Kader Abdolah, Gerbrand Bakker en Jan Siebelink), toneel en muziek.

Het is ook een beetje reclame voor mezelf, want ons koor Bonton treedt er op. We zingen in dit geval Nederlandstalige gedichten op muziek.

Vandaag reed ik op de linkerbaan voor een zwarte auto die steeds maar met zijn groot licht knipperde. Ik begreep niet waarom, ik reed ook alleen maar achter een stoet auto’s aan. Een poging om rechts in te halen mislukte, waarop hij wederom begon te knipperen. Toen ik eindelijk weer naar de rechter baan kon, haalde hij me snel in. Ik keek nog net even opzij, en zag de bestuurder van de zwarte auto. Een kale man met een geïrriteerd gezicht. Koeltjes stak hij een gele kaart omhoog.

Ik kan me voorstellen dat er mensen zijn die het koppie laten hangen na het zien van de inzendingen hieronder, maar als je hier kijkt, dan kun je zien dat het maximum nog lang niet bereikt is.

Heby stuurde een foto van een paardenbloem van 73,4 cm,

maar Ruth vond er eentje van 74,5 cm en vertelde en passant dat de noeste paardenbloemzoekerij, tijdens een fietstochtje, al tot spanningen binnen haar relatie had geleid. Wellicht dat ze het bestand daarom hoopvol ‘de langste paardebloem.jpg’ had genoemd.

Mocht je trouwens een paardenbloem tegenkomen die niet lang genoeg is, maar je wil er toch iets leuks mee doen, scheur de stengel dan in en houdt hem in het water. Dan gaat hij leuk krullen. Vroeger tenminste wel.

58,4 cm meet hij, de paardenbloem hieronder. Een behoorlijke lengte, maar hij was vast niet lang genoeg geweest om de jaarlijkse paardenbloemwedstrijd, die wij op de basisschool hadden, te winnen.
Ieder jaar was het hetzelfde: vanaf begin mei zochten mijn zusje en ik (samen met mijn vader, want die was eigenlijk nog fanatieker dan wij) elke middag tussen de struiken naar paardenbloemen. Met opzet in struiken, want het beperkte zonlicht aldaar zorgde ervoor dat je daar de langste paardenbloemen kon vinden. Het was een ware strijd, want als de hoofdmeester jouw paardenbloem gemeten had en besloot dat die van jou toch echt een paar milimeter langer was dan die van je schoolgenoot, kon je triomfantelijk de langste paardenbloem-medaille ophalen bij het desbetreffende schoolgenootje. En groot was de teleurstelling als de bel een dag later ging en er een schoolgenootje stond om hem weer van je af te pakken. Je wist ook nooit helemaal zeker of je gewonnen had, want het einde van de wedstrijd was wanneer er geen paardenbloemen meer te vinden waren.

Het schijnt dat er zelfs mensen waren die thuis in de heg de langste paardenbloem probeerden te kweken door er een pvc buisje omheen te zetten. Eigenlijk mocht dat niet, want één van de regels was dat het om ‘in de natuur gevonden’ paardenbloemen moest gaan. Ook het meten was aan regels gebonden: er werd gemeten vanaf het begin van de steel tot het kruintje. Rekken was toegestaan, zij het op eigen risico: een gebroken steel leverde een diskwalificatie op.

Hierbij beginnen wij de ‘In de Doofpot’ Langste Paardenbloem Wedstrijd 2007. Om mee te doen stuur je een foto van een paardenbloem langs de meetlat, waarbij duidelijk te zien moet zijn dat hij langer is dan de 58,4 cm van onze paardenbloem. Indien er meer dan vijf mensen meedoen, valt er een heuse ‘In de Doofpot’ Langste Paardenbloem Wedstrijd 2007-medaille te winnen!

update

Misschien ben ik toch iets te optimistisch geweest, uiteindelijk heeft niet iedereen van jongsaf een 6e zintuig, wat je automatisch naar lange paardenbloemen leidt. Na uitvoerig overleg met de rest van de jury heb ik dan ook besloten dat werknemers van Indedoofpot.nl en daaraan gelieerde bedrijven uitgesloten zijn van deelname aan deze wedstrijd. Onze inzending is dan ook gediskwalificeerd. Met andere woorden: stuur maar in die paardenbloem van 8 cm. (Dat moet toch te doen zijn?)

Het werd weer eens tijd om de fotopagina bij te werken. Neem eens een kijkje zou ik zeggen, dan kom je onder andere deze foto tegen.

Jarenlang heb ik veelvuldig autogereden zonder ook maar één boete te krijgen. Hier was ik erg trots op. Ik vond het getuigen van het feit dat ik een betrouwbaar weggebruiker ben.
Daar is nu plotsklaps verandering in gekomen. In de afgelopen week heb ik namelijk niet één, maar maar liefst twéé boetes binnen gesleept. Allebei voor te hard rijden.
Grappig dat het nu eindelijk opvalt dat ik regelmatig te hard rijd. Minder grappig dat het een hoop zinloos geld kost en dat veel hoongelach mij nu ten deel valt. Als Bert mij na een lange dag werken begroet, zegt hij: “Hallo dikke crimineel”, of hij noemt me ‘veelpleger’. Zodra ik begin te klagen over hoe zonde het is van die tachtig euro, en wat voor een leuke dingen ik had kunnen doen met dat geld, begint hij sadistisch te grinniken.
Ik wacht dan ook met smart op de dag dat hij zijn eerste brief van het Centraal Justitieel Incasso Bureau krijgt. Mijn wraak zal zoet zijn.