my cyberdad

Ik had nooit verwacht dat het zover zou komen, maar sinds dit weekend is het dan toch echt zover: mijn vader waagt zich op het wereld wijde web. Sinds hij weet dat mijn zusje naar Curaçao gaat en moeilijk in staat zal zijn om te bellen, is hij overtuigd van de noodzaak van computers en internet. Er moest dus in allerijl een computer en een internetverbinding aangeschaft worden. Het is allemaal erg vermakelijk. Hij is nog net niet de digibeet van de reclame met de muis en de rechter bovenhoek, maar het scheelt niet veel.

Zondagochtend had ik mijn eerste mail met de veelzeggende tekst:

“Goedemorgen. Dit intypen valt nog niet mee. Groeten.”

Het is niet veel, maar het begin is er. Met een hoop telefoneren en de hulp-op-afstand functie van Messenger komen we een heel eind.

-”Als dat poppetje rood is, betekent dat dat diegene niet achter de computer zit.”
-”Je kunt ook gewoon antwoord geven op een email. Je hoeft niet een nieuwe mail te sturen.”
-”Klik maar op het rode kruisje in de rechterbovenhoek”
-”Dat scherm is niet weg, het zit gewoon onder die andere”
-”etc etc etc etc”