katten zonder kloten

Afgelopen vrijdag was het zover: puur voor ons eigen plezier hebben we onze katers hun kans op een normaal seksleven ontnomen, door middel van castratie.
Bert had ze goed voorbereid door eerst op internet plaatjes met ze te kijken. Hiervan werden ze (vooral Bert) al erg enthousiast.
Bert zijn collega, die in opleiding is tot patholoog, werd ook enthousiast, en vroeg of we de balletjes konden meenemen. Het leek hem leuk om deze onder de microscoop te bekijken. Vraag dit maar eens aan de dierenarts, zonder met scheve ogen te worden aangekeken. Maar goed, we hebben onze schroom opzij gezet, en de dierenarts ging fronsend accoord. Nadat hij met blote handen de ingreep had verricht, gaf hij ons een potje met twee van de vier balletjes op sterk water. Dit potje heeft de rest van het weekend gezellig op het aanrecht gestaan, tussen de kopjes.

Onze je-weet-wel katers zijn op slag een stuk rustiger geworden. Ze vechten niet meer, stinken niet meer en slapen weer lief naast elkaar.
Echte mietjes zonder ballen.