de mens en de machine

Vanmiddag liep ik langs het kopieerhok, daar zag ik één van de gynaecologen tegen het kopieerapparaat praten: “Zooo, rustig maar, hoor.” Hier moest ik wel om lachen. Lief van haar dat ze probeerde het apparaat gerust te stellen, alsof het een patiënt was.
De confrontatie van mens met machine verloopt volgens mij niet vaak zo vredelievend. Mijn broertje (sorry Siert) die probeert met het toetsenbord het beeldscherm klein te krijgen staat me nog levendig voor de geest. Bij mij bleef het vaak bij schreeuwen tegen de computer, als ie dingen deed die ik niet wou. Ook parkeerboetes worden regelmatig op de auto afgereageerd, alsof die er iets aan kan doen?

Maar de machines pakken ons terug voor ons onredelijke gedrag. Er worden bestanden afgesloten zonder op te slaan. CD-spelers geven me electrische schokken, en batterijen in afstandsbedieningen raken steeds sneller leeg.
Dit alles brengt mij tot de volgende filosofie: wees lief voor apparaten, misschien zijn ze dan lief terug.