geen-verlies

Daar stonden we, op het busstation naar de grond te staren. Eén jongen hielp mee, verscheidene andere mensen zeiden hoofdschuddend: ‘Die vind je nooit terug’. Het woei hard, en de moed zonk me in de schoenen terwijl ik dacht: ‘Nu moet ik voortaan elke dag mijn bril op’. Mijn bril staat mij namelijk niet zo mooi.
Het was natuurlijk ook wel een beetje dom van mij om hem uit mijn oog te halen, met deze wind. Het ene moment lag ie op mijn vingertop, het volgende werd hij meters ver meegevoerd.

Koortsachtig zocht ik door, met één oog, elk moment oplettend of hij of ikzelf niet door een bus geplet zou worden.
En toen, zeker acht meter vanaf de plek waar ik hem was verloren, zag ik iets glinsteren. ‘Ik heb ‘m!’, riep ik blij. Mensen keken alsof ze het niet geloofden, maar het was echt waar.
Mijn dag was weer goed. Het voelde als winst, want zo’n ding kost meer dan honderd euro, maar eigenlijk was het natuurlijk een geen-verlies.