dag ernie

“Mag ik wel even naar jouw buik luisteren?”, vroeg ik. Dat mocht. “Die heeft mijn Ernie ook. En die kan af.” Ze wees naar mijn stethoscoop. “Die van mij kan ook af”, zei ik, “kijk maar.” Ik deed voor hoe mijn stethoscoop om en van mijn nek kon. “En weet jij hoe ik heet?”, vroeg ik, “Bert… van Ernie.” Dat vond ze grappig.

“Hoeveel jaartjes ben jij eigenlijk”, wilde ik nog weten. “Twee”, zei ze, “in december word ik drie.” “Dan ben jij wel erg wijs voor je leeftijd”, wist ik. Dit beaamde ze (natuurlijk) volledig.
Ik constateerde dat er een boterham in haar buik te horen was (wat bijna altijd klopt), maakte de rest van mijn onderzoek af en liep weg. Halverwege de gang riep ze me na: “Dag Ernie.”