een beetje van dit en een beetje van dat
Woensdagavond gingen we naar het afstudeeroptreden van een vriendin van Tera, Afke. Afke heeft piano gestudeerd aan het conservatorium. Met verve sloeg ze zich door werken van Beethoven, Prokofiev en Scriabin met boeiende titels als Sonata no. 9, Opus 103, deel IV: Allegro con brio ma non troppo presto. Studentenorkest Mira deed ook mee. Het geluid was goed uitgebalanceerd, het publiek zat netjes op stoeltjes, ademloos te luisteren. Tussen de verschillende stukken veegde Afke voorzichtig met een doekje de toetsen van de piano droog om vervolgens uiterst geconcentreerd aan een volgend stuk te beginnen. Toen het afgelopen was fietste ik snel naar de Oosterpoort. “Staat u op de gastenlijst?”, vroeg de man bij de deur; hij was duidelijk onder de indruk dat ik precies één minuut voor het begin van het optreden binnenstapte. De kleine zaal van de Oosterpoort was voor driekwart gevuld met mensen. Ik was de enige die geen Therapy?-shirt droeg. Therapy? was op dreef. Het geluid was hard en volledig overstuurd (shit, oordopjes vergeten). Al snel vloog het bier me om de oren en probeerde de ene helft van het publiek de andere helft van blauwe plekken te voorzien. Toen ik daar zo stond moest ik aan eerder die avond denken: ineens zaten we daar weer, allemaal in Afke-shirts. Op het moment dat ze inzette (het stuk heette Screamager) sprongen we allemaal op, begonnen aan elkaar te trekken en gooiden bier in het rond. De mensen van de eerste rij deden verwoedde pogingen om op de piano te klimmen. Dat lukte en andere mensen kwamen aangesneld om de dappere springers op te vangen en rond te dragen door de zaal.
Afke deed ondertussen net alsof het allemaal de normaalste zaak van de wereld was. Ze schudde woest met haar hoofd, ramde op de piano en spuugde en passant ook nog even in het publiek. Toen het afgelopen was gingen we allemaal klappen en fluiten én op de grond stampen. En toen kwam ze terug. Iedereen juichen, want dat hadden we niet verwacht. Snel sprak ze wat profetische woorden – Fuck Bush, enzo -, speelde een grote hit en verdween daarna definitief. Zwetend, stinkend, met piepende oren, maar uiterst bevredigd gingen we daarna naar huis.
Dit woeste feest ook nog meemaken? Afke en Mira treden 8 juni op in de Oosterpoort.
