no flash please

Stel: het is eind 18e eeuw, je woont in Parijs, je hebt een plaag, de mensen sterven bij bosjes en je hebt geen plaats meer op de begraafplaatsen waardoor de lijken op straat liggen, wat erg onhygienisch is (en niet zo fraai lijkt). Wat doe je dan? Ruimen die graven! Dus dat deden ze. Wat ze tegenkwamen waren de restanten van enkele miljoenen Parijzenaren. Wat ga je doen met die botten? Men besloot ze waardig op te stapelen in de oude steengroeves onder de stad. En in de 21e eeuw kun je daar gaan kijken. Door de catacomben van de stad, die tijdens de 2e wereldoorlog het hoofdkwartier vormden van het Franse verzet (en nu is het klaar met die geschiedenis), kom je bij een gangenstelsel waar je in het halfdonker langs keurig op begraafplaats gesorteerde resten liggen. De stapelaars hielden niet van half werk en met de bovenbeensbotten en schedels maakten ze muren, compleet met patronen.
Jammer genoeg mocht je niet flitsen, tenminste dat zei Tera, want er was alleen een Frans bordje en dat begrijp ik natuurlijk niet. Toen ik onverstoorbaar toch met flits fotografeerde, waren er ineens allemaal zaklampen en Franse mannetjes die riepen: “No flash, no flash please.” Grommend klapte ik mijn flitser weg en liepen we door. Toen we wat verder waren kwam een van de mannen achter ons aan. Hij vertelde dat we nu in een ander stuk waren en ik nu wel even een foto met flits mocht maken (iets met bewakingscamera’s, overbelichting en dat mensen schedels mee gingen nemen, was de vage reden). Hij wilde zelfs wel even bijlichten met zijn zaklamp.