net als harry

Soms kom je er achter dat je meer overeenkomsten hebt met beroemdheden dan dat je in eerste instantie dacht. Zo had ik dat deze week met Harry Mulisch. In DWDD antwoordde hij op de vraag hoe hij toch op de ideeën voor zijn boeken kwam: “Gewoon onder de douche.” Hij is net als ik, dacht ik. Scriptie, spreekbeurten, artikelen, sollicitatiebrieven: allemaal bedacht onder de douche. De enige plaats waar ik in een soort toestand tussen waken en dromen kan komen en mijn gedachten goed kan ordenen. (Gelukkig ben ik niet als Simon Vestdijk. Volgens het verhaal zette hij een stofzuiger aan om zich goed te kunnen concentreren.)

En toch is het ook een teleurstelling. Als je ‘de ontdekking van de hemel’ leest denk je dat het geschreven is door een groots schrijver, die hele dagen netjes achter een groot, bruin-houten bureau zit, zo nu en dan een trekje van zijn pijp neemt en op keurig wit papier, met een vulpen, zijn diepe gedachten schrijft. Maar nee, Neerlands grootste schrijver bedenkt een boek terwijl hij ondertussen wat shampoo uit een voordeelfles Andrélon op zijn hand laat lopen.