verlopen

Weet je het nog? Het is 1996 en de Belgische rockband Metal Molly heeft een album uit wat Surgery for Zebra heet. De single van het album, Orange, wordt zowaar een hit, de band speelt met veel succes op de grote festivals Pinkpop en Torhout-Werchter en mag het voorprogramma doen van bands als Therapy?, Bush en zelfs van David Bowie. Maar blijkbaar eist al dit succes z’n tol, want al snel daarna wordt het erg stil rondom de band. Tot 1998, want dan ineens is er een clubtour ter gelegenheid van een nog te verschijnen album: The Golden Country. Ik weet nog dat ik verwachtingsvol naar het Bolwerk in Sneek toog om al het nieuwe schoons over mij heen te laten komen. Wat bleek: de band had ineens de countrymuziek ontdekt en prompt een heel album met countrynummers opgenomen. Tot overmaat van ramp hadden ze ook de moeite genomen om countryversies van de nummers van hun eerste album te maken. In mijn beleving was het concert uitverkocht, maar stonden er na een tijdje niet meer dan een handjevol mensen in de zaal. Het album flopte uiteraard en dat betekende ook het definitieve einde van Metal Molly.

Vorige week zag ik de band Sukilove, de nieuwe band van een van de zangers van Metal Molly, in het voorprogramma van een andere band. Enthousiast speelden ze hun experimentele rockachtige nummers, maar je zag dat het bij het publiek niet aankwam. Meer dan een schamel beleefdheidsapplaus kwam er niet. Ik bedacht me hoe erg dat moest zijn: eerst treedt je op voor enkele duizenden mensen en wordt je alom bejubeld, en een paar jaar later speel je, notabene in het voorprogramma, voor een paar mensen in een kleine zaal. Ikzelf zou het waarschijnlijk opgeven, of een reünietour beginnen. Een duidelijk geval van vergane glorie leek mij zo, en dat vond de diskjockey waarschijnlijk ook, want die draaide in de pauze nog maar eens Orange.