contra-productiviteit

Sinds ik werkloos thuis zit kom ik werkelijk tot niks meer. Het is echt verschrikkelijk. Nadat ik me ’s ochtends uit bed gesleurd heb, duurt het anderhalf uur voordat ik daadwerkelijk achter de computer zit. Het plan is al weken om een eerste versie van een publicatie af te schrijven en iedere ochtend neem ik me weer voor om dat te doen. Voordat ik begin moet ik natuurlijk mijn mail, het nieuws, deze site en het rondje weblogs langs om weer bij te zijn. Dan moet er nog muziek uitgekozen worden. Daarna (inmiddels is het zo rond elf uur) kan ik beginnen met schrijven. Maar dat wil natuurlijk niet. En eigenlijk vind ik dan dat ik ook al zoveel gedaan heb, dat ik even een computerspelletje mag doen. Een kwartiertje… Maar een kwartier wordt een half uur. Inmiddels is het half 12 en komt Tera alweer vrolijk binnenrennen: “Weer geen visites vanochtend, en ook vanmiddag ben ik vroeg vrij.” Tijd om naar de supermarkt te gaan dus, want er moet geluncht worden. Als Tera om half 2 weer vertrekt doe ik eerst weer het rondje (je weet maar nooit; de wereld kan ineens gestopt zijn met draaien) en het muziekje. Ik heb twee letters op papier als de post door de brievenbus valt. Ik besluit door te tikken, maar al snel kan ik mijn nieuwsgierigheid niet meer bedwingen. Tijdens het lezen van de post bedenk ik me dat ik de kattenbak maar eens leeg moet scheppen. Zo gezegd, zo gedaan. Al keutelscheppend vraag ik me ineens af of de mensen bij Tempo Team al een baan voor me gevonden hebben. “Nee sorry. Ja, het duurt allemaal wel lang. Nee, ik kan niks beloven, maar morgen moeten we maar weer even contact hebben.” (Bij Tempo Team gaan ze blijkbaar ook al veel te lang met werkloze mensen om…) Als ik net weer achter de computer zit hoor ik Tera d’r fiets tegen de gevel knallen. Morgen maar weer een poging…