treinavonturen

Ik zit niet zo vaak in de trein, dus ik vind dat altijd heel erg leuk, helemaal als je niet echt haast hebt en je je dus niet hoeft op te fokken over het feit dat er veel vertraging is.
Afgelopen weekend was ik naar een vriendin in Amsterdam, dus dat betekent lekker twee-en-een-half uur in de trein. Er gebeurde weer veel spannends voor zo’n dorpse meid als ik.
Tegenover me had een meisje in een joggingbroek zich gedrapeerd over twee stoelen. Ze was onophoudelijk aan het bellen, en praatte over hockey en ‘lekkuhre jongens’. Ze was blijkbaar de vorige avond naar een feestje geweest, waar weinig ‘lekkuhre jongens’ waren, en de jongens die er waren, behandelden het meisje niet naar wens. Ik dacht na over lekkere jongens en over dat ik nooit in een joggingbroek in de trein zou gaan zitten.
Het meisje en ik moesten overstappen in Utrecht (tussen Amersfoort en Amsterdam waren werkzaamheden), en toen kwam ik in een dubbeldekkertrein.
Ik ging maar nietsvermoedend ergens zitten en dacht nog: ‘wat een lekkere stoelen!’, ‘wat veel beenruimte!’ en ‘nou, nou, de ns is er wel op vooruit gegaan!’. De lol was er snel vanaf toen de conducteur langskwam en dreigde met een boete van 35 euro, omdat ik zo slim was geweest om eerste klas te gaan zitten met mijn ov. Dus ik ben maar ergens anders gaan zitten.
In het tweede-klas gedeelte hoorde ik op een gegeven moment een kikker kwaken. Mijn overbuurman en ik keken elkaar verbaasd aan. Na enig rondspeuren kwamen we erachter dat het een ringtone was. Ik dacht: ‘zo’n ringtone wil ik ook wel’, want ik vind het gekwaak van een kikker wel een gezellig geluid.
Toen waren we in Amsterdam en moest ik uitstappen.
Het meisje van de lekkere jongens heb ik trouwens niet weer gezien. Wel gek, je hebt toch het gevoel dat je mensen een beetje leert kennen als je hun telefoongesprekken afluistert.