groninger studentencabaret

Het moet gezegd worden: vrouwen zijn niet grappig.
Dat moet ik concluderen na twee avonden Groninger studentencabaret, het festival wat jaarlijks massaal door jaarclubjes bezocht wordt. Nu heb ik zelf geen jaarclubje, maar gelukkig toch wel vrienden. En wij houden van cabaret; goed cabaret, wel te verstaan.
En dat was er gelukkig; het was alleen niet afkomstig van de vrouwen, die bij mij het tegenovergestelde bereikten van waar cabaret voor bedoeld is.
Op woensdag konden de vrouwen van het gastoptreden alleen maar de gefrustreerde huisvrouw spelen en op donderdag waren de deelneemsters zogenaamd ruziënde vriendinnen.
Terwijl het juist zo belangrijk is om jezelf te blijven, zoals Merijn Scholten zei. Hij is vanaf zijn geboorte al zichzelf. Behalve als hij Dinand Woesthoff nadoet, die zijn kleine Dean Maddy in slaap probeert te schreeuwen. Anne-Jan Toonstra, aka Joyce ‘the Voice’, met zijn interigrerende kabouterrap liet zien een geheel eigen stijl te hebben. Dit gold jammer genoeg minder voor Borleffs, Logman en De Waard, die, hoewel zeer energiek en grappig, mij iets te veel aan de Vliegende Panters deden denken. Toch moet ik even kwijt dat hun real life versie van Mario me diep in mijn lachspieren geraakt heeft.
Verder groot respect voor ‘the answer is blowing in the wind’ Martijn Koning, die voor het podium geboren lijkt te zijn, en daar wat mij betreft voor altijd mag blijven staan.

Over de anderen hebben we het maar niet. Laat ik alleen dit zeggen: the jury was right.

Het waren twee geslaagde avonden. Ook het gastoptreden van Alex Agnew was bijzonder goed. Nog nooit iemand gezien die geobsedeerd lijkt door het woord ‘industrial’, alle typetjes uit The Simpsons kan imiteren en op 2 meter hoogte in een spagaat kan springen.

Vanavond de finale, met Anne-Jan Toonstra, Martijn Koning en Borleffs, Logman en De Waard. Ik ben erg benieuwd wie er dit jaar wint.