aardige italiaan

In de Oude Ebbingestraat zit een Italiaanse winkel, ‘Delice’. De eigenaar is een grote man met een grijze snor en zo’n lief hondengezicht. Hij spreekt Nederlands met een grappig accent en in zijn winkel ruikt het altijd heel lekker.
Ik ging ernaartoe om pastameel en parmezaanse kaas te kopen. Het was zes euro tien. Er was geen pinautomaat, maar ik zei dat ik gelukkig precies genoeg geld bij me had. Het bleek alleen dat ik een twintig-centstuk voor een euro had aangezien; na vijf jaar ben ik blijkbaar nog steeds niet gewend aan de euromunt. Ik zei dat ik wel even ging pinnen, maar de Italiaan had me blijkbaar herkend als vaste klant. Hij gaf mijn twintig cent terug en zei: “Geeft u de euro maar de volgende keer. Zelf onthouden, hoor!”
Ik zei dat ik het niet zou vergeten.